Posts tonen met het label Gespreksvoering. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Gespreksvoering. Alle posts tonen

vrijdag 1 maart 2013

U and Me



Je krijgt in de klas boordevol met leerlingen de hele dag zoveel gedrag op je af waarover je een beslissing moet nemen, dat je extreem goed bent (geworden) in het  ‘in actie komen’. Binnen het onderwijs zijn we er als het ware op geselecteerd. Als problemen iets ingewikkelder worden werkt deze strategie alleen niet altijd. Ingewikkelde problemen vragen eerst om contact te maken met de leerling en dat wat er speelt alvorens aan oplossingen te denken. In de ‘theory U’ van Otto Scharmer doet hij uit doeken hoe dit ook voor ons ‘actie-mensen’ mogelijk is: niet in een rechte lijn recht op de oplossing af, maar met een bocht. Om de bocht nemen is het eerst een kwestie van ‘willen zakken’. Een paar manieren om dit te bereiken:
Ten eerste: ben je bewust je eigen stem(men) in je hoofd:

  • De stem van het oordeel: ‘deze jongen is lui’  of ‘dit meisje is achterbaks'
  • De stem van het cynisme: ‘ik ken dit soort types, dat gaat sowieso de criminaliteit in’
  • De stem van de angst: bang om af te gaan, bang om de controle/gezag te verliezen, bang voor het oordeel van mijn collega’s

Ga niet jezelf veroordelen dat die stemmen er zijn…ze zijn er, het enige dat gevraagd wordt is je er bewust van te zijn. Dan verandert er namelijk meteen iets. 






Ten tweede: verhoog het niveau van het gesprek:
1.         Downloaden: vertellen wat je al weet, bevestiging zoeken
2.         Debat: argumenteren, gaten in de redenering van de ander zoeken
3.         Dialoog: het gesprek voeren vanuit wat beide gespreksdeelnemers nodig hebben, je leert van elkaar

Vorig jaar hebben op 3 scholen een flink aantal docenten U-gesprekken gevoerd: ze hebben gepoogd om niet rechtstreeks naar een oplossing te streven, maar de U in te gaan. Met elke leerling zijn 2 gesprekken van maximaal een half uurtje gevoerd in 1 jaar. Het resultaat was verbluffend: deze jongeren hadden een groter gevoel van welbevinden, werden minder gepest en voelden zich veiliger tov controleleerlingen die deze gesprekken niet hadden. En dat in 2 gesprekken!


.

vrijdag 15 april 2011

How2Talk2Adolescents

Praten met je kind in de puberteit

Drs. Tamar de Vos - van der Hoeven

De puberteit is een verwarrende periode voor kinderen. Het is een leeftijdsfase waarin het kind zich steeds meer los maakt van de ouders, maar deze ouders toch ook nog heel hard nodig heeft. Ouders van hun kant moeten leren hun kind langzaam los te laten, wat het gevoel kan doen ontstaan het kind kwijt te raken. Dit maakt de communicatie tussen ouders en puber lastig. Enerzijds wil de puber graag zelf bepalen, anderzijds heeft hij of zij ook nog erg de begrenzing en begeleiding van de ouders nodig.
Jongeren zijn enorm op zoek naar erkenning. Ze willen gezien worden, gewaardeerd worden en ze willen dat hun mening gerespecteerd wordt (maar welke volwassene wil dat niet ook ? ). Dit zorgt er voor dat een communicatie waarin de ouder bepaalt en regels stelt en er weinig ruimte is voor inbreng van de jongere zelf, niet werkt.


Een goede communicatie

Communiceren met een kind in de puberteit vraagt om geduld, tijd, respect en oprechte interesse. Al is dat natuurlijk niet iets waar je als ouder pas mee begint in de puberteit. Om op een goede manier met je puber te kunnen praten, moet hij/zij hier al vele jaren aan gewend zijn. Het is goed al op jonge leeftijd te starten met het voeren van gesprekken met je kind waarin het de ruimte krijgt zichzelf te zijn en een eigen mening te hebben. Zo wordt het geholpen een eigen mening te vormen, eigen ideeën en opinies te onderbouwen en hier voor op te komen. Praat ook niet alleen over persoonlijke zaken als regels, school, vrienden en dergelijke maar ook over politiek, cultuur, muziek, films etcetera en wees geïnteresseerd in de mening en voorkeur van je kind. Op deze manier is het kind echt betrokken bij het gesprek en voelt het zich serieus genomen en erkend.

Lees hier het complete artikel

Bron: opvoedadvies.nl

.

donderdag 14 april 2011

How2talk2kids


Een lekker praktisch boekje is het boek How2talk2kids. Effectief communiceren met kinderen. Ok, ok, in eerste plaats geschreven voor jongere kinderen dan stuiterende pubers. Maar ja, waar vind ik anders een boek wat uitlegt en inzichtelijk maakt, hoe je uit de 'welles-nietes'- discussie blijft….. Of leert hoe je je irritatie kunt uiten zonder te kwetsen… Als je over die onderwerpen meer wilt weten, is How2talk2kids wel degelijk een aanrader… Vooral als je de neiging hebt alles te willen oplossen… of als je denkt dat toon en intentie van een boodschap niets uitmaken….

Een trigger: woorden zijn als messen. Leer ze goed hanteren. Je laat je kind toch ook niet opereren door een chirurg zonder opleiding?


Ada van der Hoeven

.

maandag 13 december 2010

knaplastige ouders

Veel scholen hebben deze weken ouderavonden. Tien minuten om de ouders iets te vertellen, iets te vragen en misschien ook nog iets op te lossen is niet veel. Zeker niet als de volgende ouders al in je nek staan te hijgen. De kunst is om to-the-point te komen. Wat helpt is om voordat je start van elke leerling in één zin op te schrijven wat voor jou het belangrijkste is om te communiceren.
Het gebeurt in zo’n 10 minutengesprek nogal eens dat je met z’n allen in een bepaalde rol schiet: de een beschuldigt, de ander voelt zich slachtoffer, en de derde probeert te redden wat er te redden valt. Dit type conversatie staat bekend als ‘de drama-driehoek’. Zoals de naam al suggereert: vruchtbaar wordt zo’n gesprek nooit. Op de post van 30 december 2009 enkele tips voor als je voelt dat je toch in een dergelijke wurggesprek terecht bent gekomen.
En dan heb je nog ouders van één van je lastigste leerlingen die je willen zien. De meesten van ons vinden dit de moeilijkste gesprekken. Je wilt het liefste de 10 minuten volspuien hoe vreselijk hun zoon of dochter zich gedraagt en hoe hij het bloed onder je nagels vandaan haalt. Wat moet je de ouders zeggen? Er is maar één oplossing: Vraag raad bij hen! Elke ouder zal blij zijn als jij vraagt: “ik heb er moeite mee om uw zoon of dochter bij de les te houden. U kent uw kind het beste. Kunt u mij een paar tips geven?”

.

zaterdag 16 oktober 2010

Onderwijs stagneert, onderwijs stroomt. SARVinternational

Leerlingen:

‘Voor de havo heb je meer discipline nodig. Ik weet wel hoe het werkt discipline, maar het lukt me nog niet om het te doen.’

‘Alle VMBO-ers hebben geen discipline. Anders hadden we wel HAVO gedaan…’





Zijn leerlingen bezig met gezonde tegenzin en zo weinig mogelijk inspanning het diploma te behalen? Of zijn ze eindeloos veel aan het leren?


Duizenden leerlingen en honderden leraren hebben de schrijvers verteld hoe het leren kan stromen. Hoe leerlingen van nu op school kunnen groeien en bloeien. Een overvloed aan inzichten en tips over hoe leren werkt, en hoe het elk jaar beter gaat. Voor leraren en management, maar ook voor de leerlingen zelf, hun ouders en iedereen met een hart voor onderwijs.
Dit boek is zeker niet het laatste woord over dit onderwerp maar een stap op de weg naar een verrijking van het leerproces.

Leren is leuk!




Check HIER hoe je het boek kan kopen en meer kunt lezen over SARV


‘Als je goed bent in een vak gaat het allemaal wat makkelijker en voel je je geweldig. De vraag is hoe je dat gevoel van vertrouwen ook krijgt voor moeilijke vakken.’



.

maandag 11 oktober 2010

Leerlingenbespreking (lekker ontspannen....of....?)

Oktober is op vrijwel alle scholen de maand van de eerste leerlingenbesprekingen.

Herkent u daarbij het volgende beeld?

Mentor: ‘Michelle is een leuke meid, maar ze kletst wel heel erg veel’
Docent 1: ‘ja inderdaad, de helft van de tijd zit ze omgekeerd met haar vriendin te praten’
Docent 2: ‘ongelooflijk, het houdt maar niet op’
Docent 3: ‘maar ze heeft het thuis ook niet gemakkelijk, met zo’n broer’
Docent 4: ‘als het niet ophoudt met dat geklets, zie ik haar geen voldoende halen’

Als alle docenten er het nodige over gezegd hebben, weten we wat we eigenlijk al wisten:
Michelle kletst heel veel en overal, en veel collega’s hebben er last van. Zo gaat het door..leerling na leerling …en dat 3 middagen achter elkaar. Ik ken ze heel goed deze besprekingen..lekker ontspannen …we leunen achterover en roepen af en toe waar we last van hebben. Heerlijk is dat: even collega’s onder elkaar….
Niemand dwingt mij ook maar één seconde na te denken over de enige vraag die Michelle (en mij) écht verder kan brengen, nml: “Wat heeft Michelle van ons nodig om zich op haar werk te kunnen focussen?” De meest wezenlijke vraag van de hele leerlingenbespreking begint met ‘hoe kunnen wij (of hoe kan ik) …….?’. Pas als we deze vraag aandurven kunnen we als docententeam beter worden, beter als docenten en pedagogen en beter in het omgaan en voorkomen van gedragsproblemen.

Om je op gang te brengen … hierbij een opbouw die richting geeft. Vraag 1 t/m 3 heeft de mentor al voorbereid, over vraag 4 t/m 6 gaat de bespreking.

(klik op het plaatje om hem uit te vergroten)

.

zaterdag 25 september 2010

Later! Conferentie 13 oktober



Hoe denken jongeren over later? Huisman of carrièrevrouw? De discussie over de rol-, werk- en taakverdeling in het gezin is actueler dan ooit. Iedereen denkt te weten hoe de keuzes gemaakt moeten worden en wat goed voor jongeren is. Opleiding, ouders en werkgevers, allemaal factoren die - bewust en onbewust - deze lastige keuzes voor de huidige generatie jongeren beïnvloeden.

Op 13 oktober organiseert APS in samenwerking met NJR hierover de conferentie ‘Later!’ Per pijler (onderwijs, opvoeders, arbeidsmarkt) wordt een mix van wetenschappers, praktijktheoretici en professionals uitgenodigd, met ieder hun eigen expertise en invalshoek. Deelnemers krijgen tijdens de conferentie de kans om zowel binnen als buiten hun pijler het debat aan te gaan en hun kennis en ervaring te delen.

Ben je geïnteresseerd in het onderwerp en wil je meedenken? APS en NJR nodigen je uit erbij te zijn op 13 oktober. Klik hier voor meer informatie over de conferentie en hoe je je kunt aanmelden. Deelname is kosteloos. Er zijn al 80 deelnemers, dus wees er snel bij!

.

woensdag 19 mei 2010

Het belang van goed ruzie maken

Een puber heeft 2 wezenlijke behoeftes: zich veilig weten en zijn eigen keuzes maken. De spanning tussen deze 2 behoeftes zorgt voor meningsverschillen en conflicten. Niets mis mee…een goed moment om ze aan te gaan, en er (beide) van te leren.Hoe kan je nu het beste omgaan met conflicten? Bedenk dat jij als volwassene als eerste aan zet bent. Er zijn vervolgens geen wondermiddelen, maar de volgende strategie geeft de meeste kansen:
  1. Geef de jongere de gelegenheid om zijn gevoelens en perspectief te uiten. Onderbreek het verhaal niet, moedig hem aan in de ik-vorm te spreken. Blijf luisteren, ook al ben je het er niet mee eens
  2. Check of je alles goed begrepen hebt door een samenvatting te geven
  3. Leg jouw gevoelens en perspectief uit
  4. Trek dan de conclusie ‘we hebben een verschil van mening over…’
  5. Brainstorm samen over een oplossingen, laat de jongere als eerste komen
  6. Zijn er geen overeenkomsten dan is het probleem op dat moment niet oplosbaar (maak afspraak voor later), zijn er wel overeenkomsten maak dan een plannetje waarin je duidelijk afspreekt wat je van elkaar verwacht
  7. Spreek een later tijdstip af, hoe kort ook, om samen na te gaan of het heeft gewerkt


Dit en andere wetenswaardigheden waar je als opvoeder veel plezier van kan hebben in het boek Opvoedingscanon. Je kan ook een test doen hoe het staat met je kennis over ontwikkeling van kinderen en opvoeden. Wel veel vragen over baby’s en peuters… maar ook wat doordenkers over pubers.

.

woensdag 12 mei 2010

Theater als middel

'Er komt wat op je af als je leerling bent'. Hieronder een prachtige manier hoe je de leerlingen kan helpen zich door de jungle, die school heet, te bewegen. En als je het dan ook nog zó kan uitbeelden als René Koenegras dan zitten de leerlingen op het puntje van hun stoel. Kijkend naar en spelend in hun eigen leven. Met overal mogelijkheden om het eens anders aan te pakken.

.

donderdag 1 april 2010

Blijf er niet mee zitten

Gelukkig reageerden de meeste bezoekers van ons blog met ‘ik voel me steeds uitgedaagd’ op de vraag wat knaplastige leerlingen met jou doen. Maar daar vlak achteraan komt ‘ik twijfel aan mijn eigen functioneren’(24%) en ‘ik verlies het plezier in lesgeven’ (22%). Dat zijn hele eerlijke antwoorden, leerlingen zitten soms echt ‘op je huid’. Het belangrijkste advies dat we je kunnen geven is: ‘blijf er niet mee zitten’. Deze lastige leerlingen maken duidelijk dat het nodig is om in het onderwijs de switch te maken van solospelers naar teamplayers. We kunnen en hoeven het niet alleen. Dus ‘kom uit de kast’ en vraag vandaag nog 2 of 3 collega’s om je te helpen met die lastige leerling of die lastige klas. Vraag ze om jou een half uur te helpen dmv de onderstaande methode. Deze methode heeft z’n maximale effect als je je strak aan de 4 stappen houdt en ‘m in de juiste volgorde afloopt.
Hoe vaker je hem doet, hoe sneller en effectiever deze methode wordt. Gewoon blijven oefenen en aanscherpen…

.

maandag 4 januari 2010

Ontmoetingskunst

"Ontmoeten is een kunst". Olivia Grebbeek en Evelien Krijl willen met hun T-shirt mensen uitnodigen tot een ontmoeting. Er zijn T-shirts met 10 verschillende teksten: - Iets vragen - Luisteren - Uiten van kwaadheid - Een praatje maken - Kritiek uiten - Kritiek krijgen - Kennis maken - Iets bepraten - Nee zeggen - Afscheid nemen -. Wie het kledingstuk met één van deze basisrecepten draagt, kan non-verbaal de eerste stap zetten tot een 'ongestoord' gesprek. Eens uitproberen met één van je leerlingen? Ga naar Amsterdam naar de tentoonstelling 'NIET NORMAAL' (over wat is normaal en wie bepaalt dat) in de Beurs van Berlage en koop de T-shirts in de tentoonstellingswinkel. NIET NORMAAL is te bezichtigen tot 8 maart.

.

woensdag 30 december 2009

Dramadriehoek

Als docent voer je nogal eens wat gesprekken.... met je leerlingen, met ouders, met collega’s. Soms ontsporen deze gesprekken plotseling. Er gebeurt iets waardoor je het gevoel krijgt dat je vast zit, je draait in kringetjes om elkaar heen. Je hoort jezelf anders reageren dan je had verwacht en het gesprek is niet meer constructief. Grote kans dat jullie de dramadriehoek zijn binnengetreden. Als er sprake is van een conflict of een gesprek ‘dat niet lekker loopt’, hanteren de gesprekspartners veelal vaste communicatiepatronen. Dergelijke patronen zijn te herleiden tot één van de drie posities uit de dramadriehoek:De aanklager schept er genoegen in anderen te pakken op hun zwakke plekken om daarmee de schuld bij anderen neer te leggen.

Het slachtoffer reageert vanuit de positie van waaruit iemand zich hulpeloos gedraagt, uit angst voor het nieuwe, uit angst om risico’s te nemen, om fouten te maken. Het slachtoffer kan op twee manieren slachtoffer zijn: op een zielige manier waardoor hij reddersgedrag uitlokt of op een irritante manier waardoor hij anderen uitlokt om hem aan te klagen (de aanklager).

De redder is de positie van waaruit iemand veelal ongevraagd zijn hulp aanbiedt. Hij maakt anderen door zijn hulp afhankelijk.

meer info>>

Manieren om uit de dramadriehoek te blijven

  1. Herken dat je in de dramadriehoek bent gestapt
  2. Spendeer geen tijd aan roddelen of “ tactisch, strategisch” gedrag, maar aan hetgeen je bereiken wil
  3. Als je het idee of het gevoel hebt dat je uitgenodigd wordt in de dramadriehoek:
    - geef dan een onverwachte reactie
    - ga na wat de ander echt wil en/of behoefte aan heeft
    - bedenk ‘ik ben oké en hij/zij is oké’ en geef dan een reactie
    - bedenk hoe zou je kunnen reageren vanuit de winnaarsdriehoek

.

maandag 23 november 2009

Straatcultuur binnen de muren van je school

Straatcultuur komt de school in. Je herkent het aan het volgende gedrag:

  • hij staat meteen op scherp,
  • hij geeft nooit toe,
  • hij pakt je op je zwakste punt,
  • je mag hem nooit aanraken

Frank van Strijen geeft mooie voorbeelden in zijn boek 'van de straat' hoe je deze jongeren kan bereiken, en hoe je, al zoekende, openingen kan vinden.
Wij snappen vanuit onze burgercultuur moeilijk dat op straat ‘eergevoel’ boven ‘eerlijkheid en transparantie’ gaat. Gezichtsverlies is het ergste wat je kan overkomen. Zo werkt dat. Nu je dit weet kan je er ook gebruik van maken: vraag de persoon die je meest verdenkt je te helpen de situatie op te lossen. Je doet daarmee een positief beroep op z'n eergevoel: 'de mobiel van Joshua is gestolen, jij hebt wel invloed op de jongens in de klas, het is voor mij niet zo belangrijk om te weten wie het gedaan heeft -we maken allemaal wel eens een vergissing-, kan jij er misschien voor zorgen dat ie morgen in een plastic tas op m'n bureau ligt'.

.

maandag 28 september 2009

IK-boodschappen en JIJ-bakken

We gaan weer verder met Thomas Gordon, aansluitend op de post van twee weken geleden. De 2e pilaar van zijn aanpak gaat over duidelijk communiceren: een effectieve opvoeder (ouder of docent) is assertief! Assertiviteit houdt in: weten wat je wilt, wat je waardevol vindt en waar je behoefte aan hebt. Om dit kenbaar te maken gebruik je ik-boodschappen. Een ik-boodschap is duidelijk, begrijpelijk en ter zake. Er zijn 5 verschillende ik-boodschappen:

  1. in een verklarende ik-boodschap geef je jouw mening, gevoelens, gedachten of waarden weer: “ik wil graag dat je deze opdracht zelfstandig uitvoert”
  2. in preventieve ik-boodschappen geef je je behoeften weer zodat de anderen weten waar ze rekening mee moeten houden: “ik wil dat je deze opdracht voor 2 uur af hebt, want daarna heb ik een vergadering en dan kan ik je niet meer helpen”
  3. positieve ik-boodschappen maken relaties hechter en warmer: “ik vind het fijn dat je op tijd bent”
  4. in antwoordgevende ik-boodschappen geef je een verklaring waarom je ‘ja’ of ‘nee’ zegt: “nee dat kan nu niet, ik moet nog proefwerken nakijken”
  5. confronterende ik-boodschappen vertel je de ander waarom zijn gedrag niet aanvaardbaar is: ”als jullie zo hard praten, kan ik Deniese niet helpen met haar huiswerk”

Nu even wat ‘jij-bakken’. Op school ‘jij-bakken’ we veel. Luister eens als je collega’s met leerlingen hoort praten, en luister eens naar jezelf de komende dagen …en let op de eerste reactie van de leerlingen. Hieronder enkele voorbeelden. Ga eens na wat de leerling ervaart, voelt of denkt en, als je wilt oefenen, zet ‘m om in een geschikte ik-boodschap:

  • “Je zorgt er maar voor dat je om 4 uur hier bent”
  • “Je hebt het mis”
  • “Kun je dat niet zelf doen?”
  • “Iedereen de deur uit. Ik moet ook pauze houden”
  • "Jullie moeten rustig zijn, straks komt de afdelingsleider"
  • “Jullie moeten meehelpen met opruimen. Denk je dat ik het zo leuk vind om elke keer jullie troep te moeten opruimen?”

.

woensdag 16 september 2009

Wie heeft er hier een probleem?

Thomas Gordon ontwikkelde een methode om effectiever met kinderen te communiceren en zo conflicten te voorkomen en/of op te lossen. Eén onderdeel van zijn methode geeft inzicht hoe naar een probleem te kijken en hoe te handelen. Eigenlijk is het heel eenvoudig. Als er zich een probleem voordoet, bedenk je je als eerste wie er een probleem heeft. Er zijn maar 2 mogelijkheden in de klas: óf de leerling heeft een probleem óf jij hebt een probleem.
Hier enkele voorbeelden: wie heeft er hier een probleem???

  1. Twee leerlingen uit jouw klas hebben ruzie.
  2. Een leerling heeft bij de helft van de lessen zijn boeken niet bij zich.
  3. Je hebt een leerling waar je vreselijk veel moeite mee hebt, je bent blij als hij er een dagje niet is.
  4. Een leerling wil naar huis tijdens een proefwerk, zij zegt zich niet lekker te voelen.
  5. Je irriteert je aan een ouder die steeds maar achter z’n zoon blijft staan, terwijl die jongen steeds over grenzen gaat bij jou en je collega’s.
  6. Een mentorleerling van jou heeft een groot probleem met een collega van jou, hij dreigt daardoor van school te worden gestuurd.
  7. Een ouder van een leerling vindt dat jij te weinig begeleiding biedt.

Als je weet wie er een probleem heeft weet je ook wat je als docent te doen staat.

In het boek “Bewust omgaan met kinderen” staan vele voorbeelden van interventies die hierboven beschreven staan.

.

woensdag 25 maart 2009

Belonen

"Het beloningssysteem (delen van het emotionele ofwel limbische systeem) wordt bij de belofte van iets positiefs in de hersenen van pubers minder sterk geactiveerd dan bij volwassenen. Als het gaat om een kleine beloning reageren de hersenen van pubers zelfs bijna niet. Pubers hebben dus meer beloning nodig om dezelfde positieve prikkel in het brein te bewerkstelligen. Als er een forse beloning in het verschiet ligt is er een kans om effect te sorteren als er lange termijndoelen (zoals je diploma halen) behaald moeten worden." (bron: Margriet Sitskoorn, Het maakbare brein, 2007)

Willen we dat een bepaald gedrag meer voorkomt, dan moeten we zorgen voor plezierige gevolgen. We noemen dat beloningen, bekrachtigers of versterkers. Er zijn drie vormen van versterkers:

  1. sociale bekrachtigers of versterkers: zoals aandacht, een complimentje...
  2. een materiële beloning: zoals een mars of een tosti ...
  3. actieversterkers: zoals samen een activiteit doen, ...
Sociale versterkers en actieversterkers werken het best. Sociale versterkers hebben het bijkomende voordeel dat ze niets kosten en dat je ze altijd kan geven.
Soms kunnen we niet zonder materiële beloningen. Belangrijk is dat je er altijd een sociale versterker of compliment bij geeft. Als je stilaan de materiële beloning afbouwt, kan je complimenten overhouden.
Het is belangrijk dat een leerling goed weet waarvoor hij beloond wordt. Als je duidelijk laat horen wat je goed vond aan het gedrag van een leerling, is de kans veel groter dat hij dat gedrag ook zal herhalen.
Het is belangrijk meteen te belonen. Hoe korter na het positieve gedrag de versterker volgt, hoe duidelijker het is voor de leerling welk gedrag de beloning opleverde. Het is beter een tussenstapje te belonen dan te wachten op een volledig goed uitgevoerd gedrag. (bron: Wim De Mey en Myriam Deveugele.)

En hoe zit dat met een leerling die elke ochtend te laat komt? Beloon je die leerling wanneer hij of zij eens op tijd tijdens het eerste lesuur verschijnt?

.

dinsdag 3 maart 2009

schakelen tussen niveaus

Bij de meeste conflicten gaat 90% van de communicatie over de inhoud, terwijl de ingang van een oplossing vrijwel altijd op een ander niveau te vinden is.

.

maandag 23 februari 2009

Oude wijsheid

In het oude Athene, dacht Aristoteles onder andere na over de vraag wat goede zorg is.

Een vrije vertaling (bron: Collegio kennispraktijk)

1. Aanwezigheid, goede zorg geschiedt vanuit betrokkenheid en aanwezigheid. Je moet er zijn als het nodig is.
2. Geraakt zijn, goede zorg ontstaat uit het geraakt zijn door de ander en zijn verhaal, het verhaal van de ander doet iets met je.
3. De ruimte is van beiden, de ruimte in letterlijke of overdrachtelijke zin bijvoorbeeld de tijd, is van beiden. Geen van de twee, zorgvrager en zorgverlener kan eenzijdig aanspraak maken op de ruimte waarin beiden verkeren.
4. Een gezicht tonen, goede zorg vraagt om een zorgverlener die een eigen gezicht heeft, dus niet een gezicht maar jouw gezicht.

.

woensdag 11 februari 2009

ruimte

'ja', 'nee', 'weet ik niet': hoor je vaak dit soort antwoorden als je met leerlingen in gesprek bent? Of beginnen ze hele verhalen waar geen eind aan komt?
Doe eens een onderzoek naar eigen interventies de komende dagen met onderstaande bril: geef je ruimte, neem je ruimte of deel je het?
Een mooi boekje waarin dit model wordt uitgelegd met zeer veel voorbeelden om het gesprek op een andere manier in te steken is 'In gesprek met de leerling' van André Konig

.